Cem Atabeyoğlu

Bir yerlerden "Spor Ansiklopedisi" lafını duyunca akla gelen isimdi, geçtiğimiz gün ebediyete intikal eden Cem Atabeyoğlu.

Daha da önemlisi ve her şeyin ötesinde, Fenerbahçe Basketbol Şubesi'nin kurucularından birisiydi o.

Tarih yazımı ve bilgisi "resmi" bir batakta sürüklenen Türkiye, spor tarihi alanında da elindekilerin kıymetini bilemedi hiçbir zaman.

Cem Atabeyoğlu, çağının çok ilerisinde bir insandı. Doldurmak için çabaladığı sayfaların ne kadarı bundan sonraki nesillere ulaşır, bilinmez.

Fenerbahçeli büyüklerimizden, "Forty" lakabıyla maruf Murat Yosmaoğlu ağabeyimiz, Cem Atabeyoğlu'ndan notlar almıştı. Aşağıda bunlardan birisi var. Cem Atabeyoğlu'nun yazılmasına katkıda bulunduğu Fenerbahçe basketbol tarihi sayfalarından bir bölüm.

Bir sürü nesile Fenerbahçe'yi öğrettin. Hakkını helal et, Cem Atabeyoğlu...

Bir sabah Cağaloğlu’ndaki evime gelen Muhtar Sencer o telaşlı haliyle,
“Mahvolduk... Mahvolduk...” diye içeri dalmıştı. Ve kendini holdeki koltuğun üzerine külçe gibi bırakırken “Altan’ın lisansını alamıyoruz. Mahvolduk” diye inlemişti.

Sevgili dostumun tarifsiz bir heyecan içinde anlattığına göre, Altan Dinçer, Teşvik Turnuvası’nın bir maçında Vefa takımında oynadığı için Beden Terbiyesi Bölgesi bu sporcunun transferine izin vermiyordu. Bir sporcunun, bir sezon içinde iki takımda yer alamayacağı yolundaki genel prensip, Altan Dinçer’in Vefa’dan Fenerbahçe’ye transferini engelliyordu.

Ben de şok olmuştum. Kafamı toparlamaya çalıştım zorlukla. Sonra çalışma odama geçip, oradaki yönetmeliklere sarıldım. Bildiğime inandığım bir hususu bir kez de gözlerimle görüp kendi kendime kanıtlamaya çalıştım. İncelediğim yönetmelikler beni rahatlatmıştı. Salonda döndüğümde Muhtar bir yandan kahvesini içiyor, bir yandan da karşısına oturttuğu rahmetli anneme olup bitenleri anlatmaya çalışıyordu.

“Kahveni iç, gidelim” diye konuştum.

Muhtar’cık şaşırmıştı. Fakat yine de iki yudumda kahvesini içti:

“Nereye gideceğiz?” diye sormaktan da kendini alamadı.

“Nereye olacak?” dedim sakin bir sesle “Bölge’ye, Altan’ın lisansını almaya gideceğiz”

Asla inanmamıştı, daha doğrusu inanamamıştı bir türlü. Nitekim yolda durmadan aynı konuyu tekrarlıyordu:

“Vefalılar, Teşvik Turnuvası’nın maç kağıdını getirip Bölge’ye vermişler. Altan oynamış bu maçta. Nasıl faka bastık yahu?” diyordu durmadan.

“Üzme kendiniii” diyordum ona “Bir de ben konuşayım bakalım”

“Konuşmasına konuş ama, bitti bu iş artık” diye söyleniyordu arkadaşım.

Muhtarcığım alabildiğine büyük bir karamsarlığın içindeydi. Onu gayet iyi tanırdım. Ne söylesem onu feraha çıkaramazdım. Bu konuda onu bu büyük karamsarlıktan ancak Altan’ın lisansını kurtarabilirdi.

O zamanlar Beden Terbiyesi İstanbul Bölge Müdürlüğü’nün Sicil ve Lisans Servisi Şefi, Sorbon Üniversitesi’nin Yüksek Matematik bölümünden mezun olmuş rahmetli Raşit Bey’di. Cin gibi zeki, yönetmelikleri ezbere bilen, son derece dürüst, fakat asık suratlı bir insandı rahmetli. Hayli de sertti. Muhtar’ı koridorda bıraktım, odasına tek başıma girdim. Reşit bey, beni karşısında görünce, gözlüklerinin üzerinden baktı her zamanki gibi donuk sesiyle;

“Hoş geldin.” Dedi ve hemen arkasından sordu “Hayrola bir şey mi var?”

“Altan’ın lisansını almaya geldim Reşit Bey” diyiverdim.

Gözlüklerinin üzerinden attığı bakışları birden sertleşiverdi:

“Muhtar’a söyledim.” Diye homurdandı. “Altan, Teşvik Turnuvası’nda Vefa’da oynamış. Resmi maçta oynamış bir oyuncunun aynı sene içinde başka bir kulübe transferi yapılamaz. Bilmiyor musun? Seneye alabilirsin ancak”

Sakince sordum kendisine:

“Teşvik Turnuvası resmi maç mıdır Raşit Bey?”

Bakışları alabildiğine alevlenmişti o anda:

“Bölge tarafından düzenlenen Teşvik Turnuvası’nın resmi maç olduğunu bilmiyor musun sen?” diye homurdandı.

Yine masum bir tavır takınmaya çalıştım:

“Kabul Reşit bey. Fakat hangi kitabın hangi maddesine göre?” diye konuştum. “Bunu bana gösterirseniz, bir daha böyle hataya düşmem”

Rahmetli Reşit Bey, bana bir şey öğretmek hevesiyle işin üzerine eğildi. Çekmecesinden “Basketbol Müsabaka Yönetmeliği”ni çıkardı. Sayfalarını birkaç kez baştan sona karıştırdıktan sonra:

“Buraya alınmamış ama resmi maçtır Teşvik Turnuvası” diye söylendi.

Cüretimi birden arttırıverdim:

“Fakat bu söylediğiniz, Basketbol Müsabaka Yönetmeliğinin son maddesine biraz ters düşmüyor mu Reşit Bey?” diyiverdim.

Adamakıllı öfkelenmişti. Bu öfkeyle yönetmeliğin son sayfasını açtı ve son maddeye baktı. Bu son maddede “Bu yönetmelikte yer almayan hususlar için Futbol Müsabaka Yönetmeliği esas alınır” diyordu. O bu maddeyi okurken, cebimden çıkardığım Futbol Müsabaka Yönetmeliği’ni usulca masası üzerine bıraktım. Bu yönetmelikte “Resmi Müsabakalar”ın ne olduğu açıkça izah eden bir madde vardı. Onu gösterdim. Okudu. Bu maddede Teşvik Müsabakaları diye bir kayıt yoktu. Olamazdı da zaten Teşvik Turnuvaları yalnız basketbol ve voleybolda vardı. Ve takımları liglere hazırlamak amacıyla düzenlenirdi. Reşit Bey fena halde öfkelenmiş, yüzü kıpkırmızı olmuştu. Üst üste belki üç dört defa okudu maddeleri. Sonra yine gözlükleri üzerinden baktı bana yine:

“Sen de biliyorsun ya Teşvik Turnuvaları’nın resmi maç olduğunu” diye homurdandı.

Boynumu büküp öfkeli gözlerine baktım:
“Kara kaplı kitabın söyledikleri yanında benim bildiklerimin ne değeri olabilir ki Raşit Bey?” diye konuştum.

Durdu, uzun uzun düşündü. Kara kaplı kitap, onun pek büyük bir sadakatle bağlı olduğu şeydi. Birden çekmecesini çekti., bir lisans çıkardı. Bana uzatırken yüzünde ve bakışlarında hafif bir tebessümün bir an için belirip uçtuğunu fark ettim.

“Maddelerdeki açıklardan faydalandın” diye söylendi.

“Vazifemiz de bu Reşat Bey” diyiverdim gayriihtiyari.

Bu kez yüzünde, bir an için de olsa açık ve seçik bir tebessüm belirmişti:

“Hak ettin” diye söylendi “Al Altan’ın lisansını, git”

Lisansı kapmamla teşekkürü basıp odasından fırlamam bir oldu. Kapının önünde tarifsiz heyecanlar içinde, piposunu kemire kemire volta atmakta olan Muhtar’a elimdeki lisansı uzattım.

“Al bakalım Altan’ın lisansını” diye söylendim.

Muhtarcık, elinde tuttuğu lisansa hayretler içinde bakıyor, gözlerine inanamıyordu sanki. Sonra birden boynuna sarılıp “Allah Allah” nidalarını atmaya başlamıştı.

İşte koca Altan Dinçer, yönetmeliklerdeki küçücük bir madde açıklığı sayesinde resmen Fenerbahçeli oluvermişti böylece.

Elbette ki Fenerbahçeli milli futbolcu Yaşar Alpaslan’ın özbeöz yeğeni olan Altan Dinçer de “Oğlan çocuk dayıya çeker” sözünü boşa çıkarmayıp Fenerbahçeli olacaktı. Seneler sonra Altan, yine Fenerbahçeli bir kadın voleybolcu olan Seçkin ile evlenecek ve yıllar sonra da bu Fenerbahçeli çiftin çocukları Kemal Dinçer, Sarı-Lacivert’li forma altında basketbol oynayacak, takım kaptanlığı yapacak ve sonunda takımın menajeri olarak başa geçecekti.

Bunları yaşamak, görmek dahi bana nasıl büyük bir haz ve mutluluk veriyor.

Hey gidi yıllar hey.

Lya from Andromeda

Bir ateş sol yanımda, yamuk ve yassı mumun ucunda. Damlatıyor kan kırmızı göz yaşını serçe parmağımı teğet geçerek yazılarıma. Yanıyor ömrüm yağmurun söndüremediği. Küçük bir kül tablası topraktan, altından bakıyor bana yine sanki cümlesi bitince sarılacakmış gibi. Korkuyla içim gitsin istiyorum silueti. Gökyüzüne bakıyorum sonra, nerede olduğunu soruyorum, soluma bakıyorum, hala yanıyor ömrüm. Ateşiyle eriyorum ben de. Kendimi kandırıyorum pencerede. Yağmurun kaldırdığı toprak kokusu sanıyorum içime çektiğim bu betonarme şehirde. Kalbimi de kandırıyorum bazen, onu seçim şansı olduğuna inandırıyorum. Kendi tercihleri olabileceğine, dirayetli olduğuna, büyüdüğüne. Her cümlede körüklüyorum, öyle yapmazsam sönüyor ateş, donuyor gözyaşı kirpiklerin ucunda. Bir daha asla diyorum, diyorsun... olmuyor. Oluyor yine, tekrar tekrar. Yazdığın her cümle aleyhinde delil olarak kullanılabiliyor. Seni sevmeye hevesli olmayanlar aradıklarını buluyor. Seni görmek istemeyenler seni görüyor. Kendilerini görüyor cümlelerde. Kendilerini kandıramıyorlar, yaptıklarını biliyorlar. Sana ne hissettirdiklerini biliyorlar. Temiz olmadıklarını ve seni sen yaptıklarını. Tek çabaları senden sonra ne kadar mutlu olduklarını gösterme kandırmacaları. Koluma düşüyor kor sonra. Sivrisinek ısırığından hallice. Ben görüntümü koruyorum, büyüyorum, çürüyorum. Hareketleri takip ediyorum. Çemberin sonuna geldiğimi sanıp diğer turun başlangıcı olduğunu hatırlıyorum. Her yeni başlangıçta hissettiklerimi hissediyorum. Bu sefer başlayasım gelmiyor ama. Yarıçap çizgisinin sonunda durmuş kendimi 2pi re ile çarpmamak için direniyorum. Yağmura soruyorum, alarmı kuruyorum. Daralıyorum. Bana beni sevdiğini söylediğini hatırlıyorum. Gerçek olduğunu. Gülüyorum. İçimdeki şeytanı arıyorum. Ne tür bir pislik olduğumu çözmeye adıyorum geceleri. Çaputumu bağlıyorum. Sonra o ağaçta bırakıyorum hepinizi. Ona gidiyorum. Nasıl geldiğini asla anlatamayacağım, bana hissettirdiğini size hissettiremeyeceğim, ne kadar uzakta olduğunu bilmediğim kadına. Parmak uçlarımda hislerim şimdi, midemde kelebekler de yok üstelik. Bir de sağıma bakıyorum. Hala siyah. Hala masum. Ne diyordu eflatun; karanlıktan korkan bir çocuğu kolayca affedebiliriz. Hayatta asıl trajik olan yetişkinlerin aydınlıktan korkmasıdır. Elimi tut, ışığı yakıyorum...

Yatmadan Önce

Bir esaret lambasından fırlar gibi yaktım ilk kıvılcımı ve sıçradım her yere isyanın ateşiyle. Basiretsizlik hikayelerine seni inandıran hükümranlara inat girdim bedenine. Ruhunu saldım sokağa özgürlük çığlıklarının sesiyle. Bir metro istasyonunda fark etmedin mi sen de aynı şehrin sağı ve solunun arasındaki uçurumu, aynı çemberin içindeki adaletsizliği, senin kadersizliğinin üzerine inşa edilen gökdelenleri yıkabileceğini düşünmedin mi hiç? Aynı metrodan inen iki insanın sola dönen tarafı 15 dakika sonra en iyi ihtimalle peynir ekmek, sağa dönen şanslı doğanı ise pastahaneden alacağı kruvasan ve çörek ile doyacağını bile bile isyan etmedi mi hiç içindeki sen hep? Aşkı duymadın mı şakaklarında, yürürken ateşin içine içinde umudun ateşiyle? Anlayamadın mı hala dans edemediğin devrimin aslında bir hiçten ibaret olduğunu? Bu sefer sen uyurken şimdi onların düşüneceği, kendi ruhlarını kemireceği, güçsüzlüklerinde boğulacağı gecenin keyfini çıkarta çıkarta yorganı örteceğini düşlemedin mi? Bu ne romantizm bilmem ama ben hiç düşünmemiştim dersen eğer git kafanı yastığa koy sadece. Gerisi zaten sabah olduğunda gelecek. Bu arada cesaretimi bağışla ama bu gece söylemeden edemem, sana olan sevgim bugünden öte, öncekilerden hallince... seni seviyorum diyorum bu gece, yatmadan önce...

Üniversite Ders Notları

http://www.notunburada.com/kategori/siyasi-tarih

Sözel Yetenek ALES

http://www.sozelyetenek.com/videolar.html

Enesten inciler

BİZE NE ENES


Yarin sabah icin alarm muzigim rihanna - you da one


11 12 hali saha macim var. Insallaah guzel oynarim...


Su okulu hic sevemicem galiba


Okanı seyrediyorum


Artik uyuyim. Yoksa sabah zor kalkicam


Iste olmam gerekirken ben eminonu'de geziyorum


Sirkeci'ye uyusuk uyusuk gidiyimde. Dukkana gec gidebiliyim


Eve gidip yatmak istiyorum. Suan o durumdayim.


Hala kahvalti yapmadim. Bi mc donalds a gidiyimde. 2 donut aliyim yiyim


Yatmam gerekirken ben bbm ve twitter da takiliyorum










ENES İLE DİLBİLGİSİ ve ANLATIM BOZUKLUĞU


Basim asiri derecede cok kotu agriyor...


#dunyayabirdahagelsem bu kadar boyumun uzun olacagini bildigim icin kendimi basketbola verirdim...


#HerseyeRagmen bir gulumseme yeter bile...


Abi fotograf makinesiinden cekmediler ki. Fotograf makinelerle cekse yyinee eyvallahda. Adamlaar webcamdenn cektilerr :D


abi o halı sahayı müsait olamıyorum. Ondan bi halledemedim. Bi de ben onların internet araştırdım. Bulamadım numaralarını.


#olmekuzereolsam artık hiç bir şeyin anlamı olmadığını düşünüp. oturup ölmemi beklerdim herhalde...


Aga o degilde. Bu kitabi bitiriyimde. Sahibine gonderiyim artik


her sey iyi hosta. Hayatindan beni bir cirpida cikartman. Hic hos bisey degildi be rabia.


Bazi kizlarin birilerini ...kmeye ne kadar merakli dimi @erdalug


Eski duygularim titresecek diye cok korkuyorum


#BenimDostum cok tanimasamda, ona kanim isinan @SerayKoer dir... Neden boyle dusunuyorum. Onu da hic bilmiyorum. Icimden oyle gecti.


Utku abinin bu dislama olayini cok iyi yapiyor. Suan kendimi yabanci gibi hissediyorum


Utku abim bana kizgin oldugundan... Suan ikimiz salonda oturuyoru. Sadece tv'nin sesi var... Biseyde desem mi bilmiyorum.


Uyandim ama yataktan kalkmak bana o kadar cok zor geliyor ki


Yine dalginligima gelip kocamustafapasa istasyonunu kacirdim. Vay arkadas ya !


Gun yaklasiyor ve benim aklimda olan plan hala yok acaba ne yapsam ?


#Haftasonudemek pazartesi gunun geleceginin habercisidir.


akasya duragi diye bir seyin cok sacma bir sey oldugunu bir kez daha anladim bu aksam.


Iki lafin degistirelebilecegi sanmak. Aptallik midir ?


Bi gitmedi gitti tren. (@ Kocamustafapaşa Tren İstasyonu)


Vee kac gunn sonra ise gec kalmanin heyecanini yasamiyorum. Cunku patron hic bisey demiyor. Nasil bi istir la bu ?


Keske sadece bir istedigim sey olsaydi bari. Yoksa bu hayatta yasanilmaz yani


Acaba twetlerimin oldugu yere girip. tweetlerimi okuyormudur@DilanTerzioglu 


http://connected2.me de bi kızla sağlam muhabbet kurdum. şuan çok iyi gidiyor muhabbetimiz. arkadaşlık grubama bir yeni arkadaş daha geldi


Hala kahvalti yapmadim. Bi mc donalds a gidiyimde. 2 donut aliyim yiyim


O kadar ''siktir git'' demis gibi cumleler kullandigi halde... ben onu hala seviyorum. Napam elimde degil.


Beceri sinavina cok calismadigimdan hatta hic calismadigim cantayi defterle doldurup okula gidiyorum


Kuzenlerimle iPad de cilginlarcaa egleniyoruz :D saka yaptim sadece egleniyoruz :D












ENES'TEN ORTAYA KARIŞIK


@oguzsenler olm bak beni sinirlendirme. Sinirlenip butun gun istiklal de gezerim. Yapma yani


#bugüngünlerdenAYŞEGÜLYARDIMCI @aysglyrdmc dogum gunun kutlu olsunnn :)

Kütüphaneler

IŞIK ÜNİVERSİTESİ - ŞİLE

http://www.isikun.edu.tr/kutuphane/detay.aspx?SectionID=ZLDEE8PpdVjMJ2LKETgp5w%3d%3d&ContentId=jD7gQxAGXqVwBb23eAkgxQ%3d%3d



BAHÇEŞEHİR ÜNİVERSİTESİ - BEŞİKTAŞ

http://library.bahcesehir.edu.tr/



İTÜ - AYAZAĞA

http://www.kutuphane.itu.edu.tr/t/01/kh12.html



BOĞAZİÇİ ÜNİVERSİTESİ - BEBEK

http://www.library.boun.edu.tr/saatler_yerlesim.php



İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ - BEYAZIT

http://kutuphane.istanbul.edu.tr/?p=5561

Bilgisayarı Düşürmek

Çoktandır gündelik düzenin küçük sorumlulukları dışında üzerimde hissetmediğim baskıdan ötürü duyduğum pişmanlık aslında bugüne kadar hep zor kullanılarak iş yapmaya alışmış bir nesil oluşumuzdan kaynaklı. Sorumluluklarımın bilincinde olmama karşın yeterince odaklanıp çalışamamamın bir çok nedeni var aslında. Sadece plan yaparak düzeltilmeye çalışan spor hayatını, sadece çalışma planı yaparak çalışamayacağım aşikar. Bir şeylerin bitmeyeceği de öyle. O halde kendimi kandırmak yerine yine bir yerden başlamıştım. Beni alıkoyan şeylerin en büyüğü, aslında yine sorumluluklarımı yerine getirirken en çok ihtiyaç duyduğum şeydi. Bilgisayarım. İşte üzerimde aradığım baskıyı bugün beni korkutarak süspanse etti adeta. Ayağımın takıldığı kablo bilgisayarın elektrik kablosu olunca, masanın üstünde uslu uslu duran meret kendini yerde buldu. Tam o an, ekran kısmının kopup bir yere fırladığını düşünerek parçalanmış bir monitör arıyordum ki büyük bir tesadüfle düşerken kapağının kendiliğinden kapandığını fark ettim. Burnu bile kanamamıştı. Ne için kullanırsam o işe yarayan dostumun bana neyi hatırlatmaya çalıştığını anlamıştım. Mouse'u daha az, klavyeyi daha fazla kullanmalıydım. Masaüstündeki "Tez" klasörü, google chrome dan daha gözükmeliydi komut satırında. Geçen günler pişmanlık değil, günün verdiği yorgunlukla bitmeliydi artık. Bu yazıyla yeniden başlıyorum. Kalp ritmim normale döndü, hasar ihtimalinin verdiği panikle sarsılan bünyem de daha iyi. Kızıl yoldaşımı seviyorum, fanından gelen kamyon sesine rağmen.